میخوام ایندفعه یه مطلب بنویسم که شاید کمتر بهش فکر میکنیم و یا بهتر بگم رعایت نمیکنیم.این روزها بازار دید و بازدیدها گرمه و به دیدن بزرگترها میریم و اونها هم متعاقبا" این دیدها رو با بازدید جواب میدن که سنت بسیار زیبائیه ولی متاءسفانه در بسیاری موارد دیده شده که وقتی جائی میریم و یا اینکه کسی میاد خونمون بجای اینکه به قول معروف گل بگیم و گل بشنویم تمام سرها توی تلوزیونه و یا اصلا" و یا کمتر به مهمونهامون توجه میکنیم و این امر موجب دلسردی و یا ناراحتیه اونائی میشه که به امید دیدن ما رنج این بار رو به دوش میکشن.حالا اگه بخوایم منطقی و اخلاقی به این مقوله توجه کنیم می بینیم که این تلوزیون و یا این مبدل و ماهواره توی تمام خونه هاهست و اگه مهمونها میخواستن پای این جعبه جادوئی بشینن دیگه نیازی نبود به خونه هامون بیان و همونجا توی خونه خودشون مینشستن و با خیالی آسوده از دیدن این برنامه ها لذت میبردن.پس اونا برای دیدن ما اومدن و این خلاف ادبه که ما با خیره شدن به تلوزیون به اونها بی احترامی کنیم.بعضی دیگه پا رو از این هم فراتر میذارن و تا میهمانشون شروع به صحبت میکنن صدای تلوزیون رو زیاد میکنن و بیشتر به اون خیره میشن که اگه حمل بر بی ادبی نباشه با زبان بی زبانی به مهمانشون میگن ساکت شو تا من برنامه مورد علاقمو ببینم.دوستان خوبم این در قاموس یک ایرانی که ادعا میکنه از نژاد آریایئه به دوره.پس بیاین از همین الان با خودمون عهد کنیم چه در ایام نوروز و چه در مابقی روزها وقتی مهمون داریم بعنوان یک میزبان ایرانی تلوزیون رو خاموش کنیم و با مهمونمون صحبت کنیم اونوقت اون پیش خودش نه تنها فکر میکنه بلکه مطمئن میشه که ما خاطرشو خیلی میخوایم و این باعث دوستی بیشتر و همچنین ازدیاد رفت و آمد بین فامیل میشه.

من که خیلی وقته اینکارو کردم و نتیجه هم گرفتم.شما هم امتحان کنید به نظر من به امتحانش می ارزه.

با آرزوی سالی خوش و تواءم با موفقیت برای تک تک مردم دنیا مخصوصا" پارسی زبانان در سراسر گیتی.

* زندگي همچون بادکنکي است در دستان کودکي که هميشه ترس از ترکيدن آن لذت داشتن آن را از بين ميبرد
 

* شاد بودن تنها انتقامي است که ميتوان از دنيا گرفت ، پس هميشه شاد باش
 

* امروز را براي ابراز احساس به عزيزانت غنمينت بشمار شايد فردا احساس باشد اما عزيزي نباشد
 

* کسي را که اميدوار است هيچگاه نا اميد نکن ، شايد اميد تنها دارائي او باشد
 

* اگر صخره و سنگ در مسير رودخانه زندگي نباشد صداي آب هرگز زيبا نخواهد شد
 

* هيچ وقت به خدا نگو يه مشکل بزرگ دارم به مشکل بگو من يه خداي بزرگ دارم
 

* بيا لبخند بزنيم بدون انتظار هيچ پاسخي از دنيا
 

* باد مي وزد ميتواني در مقابلش هم ديوار بسازي ، هم آسياب بادي تصميم با تو است

* دوست داشتن بهترين شکل مالکيت و مالکيت بدترين شکل دوست داشتن است
 

* خوب گوش کردن را ياد بگيريم گاه فرصتها بسيار آهسته در ميزنند
 

* وقتي از شادي به هوا ميپري ، مواظب باش کسي زمين رو از زير پاهات نکشه
 

* مهم بودن خوبه ولي خوب بودن خيلي مهم تره
 

* فراموش نکن قطاري که ار ريل خارج شده ، ممکن است آزاد باشد ولي راه به جائي نخواهد برد

* اگر در کاري موفق شوي ، دوستان دروغين و دشمنان واقعي بدست خواهي آورد
 

* زندگي کتابي است پر ماجرا ، هيچگاه آن را به خاطر يک ورقش دور نينداز
 

* مثل ساحل آرام باش ، تا مثل دريا بي قرارت باشند
 

* جائي در پشت ذهنت به خاطر بسپار ، که اثر انگشت خداوند بر همه چيز هست
 

* يک دوست وفادار تجسم حقيقي از جنس آسماني هاست که اگر پيدا کردي قدرش را بدان
 

* فکر کردن به گذشته ، مانند دويدن به دنبال باد است
 

* آدمي ساخته افکار خويش است، فردا همان خواهد شد که آنروز به آن مي انديشد
 

* براي روز هاي باراني سايه باني بايد ساخت براي روزهاي پيري اندوخته اي بايد داشت
 

* براي آنان که مفهوم پرواز را نميفهمند، هر چه بيشتر اوج بگيري کوچکتر ميشوي
 

* فرق است بين دوست داشتن و داشتن دوست دوست داشتن امري لحظه ايست ولي داشتن دوست استمرار لحظه هاي دوست داشتن است
 

* اگر روزي عقل را بخرند و بفروشند ما همه به خيال اينکه زيادي داريم فروشنده خواهيم بود
 

* علف هرز چيه؟؟! گياهي که هنوز فوايدش کشف نشده
 

* زنان هوشيارتر از آن هستن که مردانگي خود را به همسران خود نشان بدهند
 

* تاريک ترين ساعت شب درست ساعات قبل از طلوع خورشيد است پس هميشه اميد داشته باش
 

* چه خوب مي شد اگر ، اطلاعات را با عقل اشتباه نمي گرفتيم و عشق را با هوس و حلال را با حرام و دنيا را با عقبي و رحمان را با شيطان

عجب صبری خدا دارد! اگر من جای او بودم.

همان یک لحظه ی اوّل که اوّل ظلم را می دیدم

از مخلوق بی وجدان

جهان را با همه ی زیبایی و زشتی

به روی یک دگر ویرانه می کردم

عجب صبری خدا دارد اگر من جای او بودم

که در همسایه صدها گرسنه

چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم

نخستین نعره ی مستانه را

خاموش اندم بر لب پیمانه می کردم

عجب صبری خدا دارد اگر من جای او بودم

که می دیدم یکی عریان یکی لرزان

دیگری پوشیده از صد جامه رنگین

زمین و آسمان را واژگون مستانه می کردم

عجب صبری خدا دارد اگر من جای او بودم

نه طاعت می پذیرفتم

نه گوش از بهر استغفار

این بیداد گرها تیز کرده

پاره پاره در کف زاهد نمایان

سبحه صد دانه می کردم

عجب صبری خدا دارد، اگر من جای او بودم

برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان

هزاران لیلی ناز آفرین راکو به کو

آواره و دیوانه میکردم

عجب صبری خدا دارد عجب صبری خدا دارد

مهدی سهیلی

این اواخر هر جا مهمونی باشه،همه سرها توی موبایلاست.یا دیدن فیلم یا رد وبدل کردن بلوتوث.

اون وقت میگن چرا محبت ها کم شده.اون قدیما مهمون که میومد نه تلوزیونی بود نه موبایلی

وقتی مردم میرفتن مهمونی فقط از راه صحبت کردن سر خودشونو گرم میکردن خاطراتشون رو

برای همدیگه تعریف میکردن که اکثر مواقع از لابلای اون خاطرات درسهای خوبی برای زندگی

گرفته میشد.ولی حالا چی؟باوجودی که حمل و نقل راحت تر شده دیگه دل و دماغ مهمونی نیست

چون بولوتوث و تلوزیون جای خاطرات شیرینی که از بزرگترا گفته میشد رو گرفته.اصلا"اونروزا

یه احترام خاصی به بزرگترا میذاشتن که حالا نمیذارن.شاید واسه همینه که جوونای حالا بیشتر دچاراشتباه میشن.چون فکر میکنن قدیمی ترا عقلشون هم قدیمیه غافل از اینکه او کوله بار تجارب هستن خواه تلخ و خواه شیرین.کاش میشد بازم میشد شعر احمد شاملو به تحقق میپیوست

شبای چله کوچیک که زیر کرسی،چیک و چیک

تخمه میشکستیم و بارون میومد صداش تو ناودون میومد

بی بی جون قصه میگفت حرفای سر بسته میگفت

قصه ی سبز پری زرد پری

قصه ی سنگ صبور بز روی بوم

قصه دختر شاه پریون

آسوده بخواب سارای کوچک-این دنیای پست و حقیر لیاقت وجود تو را نداشت.این مرداب متعفن افتخار بزرگ کردن گل زیبائی چون تو را نداشت.لالائی کودکانه مادربزرگت در کدامین گوش نجوا کند.دیگر صدای خنده زیبای تو نوازشگر گوش پدر نیست وقتی به امید دیدن آن لبخند زیبا از سر کار به خانه می آمد تا قهقههءبهشتی ات خستگی را از روح و روان او بزداید.سینهء پدربزرگت دیگر جای بازیهای کودکانه تو نیست که رویش بنشینی و او با وجود تنی فرتوت تو را بازی دهد تا اندکی از بی مهری مادرت را جبران نماید.این دردهائیست که پس از رفتن تو گریبان آنها را گرفت ولی تو خود اکنون آسوده خوابیده ای و به مصائب آنها نمی اندیشی.

سارا دختر بچهء۲سال و ۲ماهه از ساکنین یکی از شهرکهای اصفهان زمانیکه فقط ۶ ماه بیشتر نداشت از مهر مادری محروم ماند و مادش او را به حال خود رها کرد و بدنبال زندگی خودش رفت.این نوگل زیبا در سایهءپدر-پدربزرگ و مادربزرگ خود به زندگی ادامه داد.و هر روز از زندگیش برای آنها هزاران خاطره در پی داشت.ولی صد افسوس که خزان روزگار به وجود چنین گل زیبائی رحم نکرد و بهار زندگیش را را دچار آفت نمود و او به بیماری مبتلا شد.و زمانی نزدیکان سارا متوجه شدند که دیگر کار از کار گذشته بود.پزشک معالج سارا به خانواده او گفت:شاید دیدن روی مادر بتواند نور زندگی را بار دیگر در چشمانش روشن کند.ولی با وجود اطلاع دادن پدر و پدربزرگ سارا به مادرش او حاضر نشد حتی برای دیدن آخرین نگاه کودکش بر بالین او حاضر شود و از آن بدتر حتی برای مراسم خاکسپاری سارا نیز نیامد.واین کودک معصوم در حسرت دیدن نگاه پر مهر مادر رخ در نقاب خاک کشید.

آیا به نظر شما بهشت زیر پای چنین مادرانیست؟